به نام خدای عشق

و به اویی که رنگ زندگیم را یاسی کرد :

لبت اناری یک ساوه است در پائیز

تنت غـرور درختان کهربائی ریز

چقـدر از نفست شهریار می ریزد

مگردیــارتوشیرازبوده یا تبریز ؟

غـزل مقابلتــــان کم میـآورد بانو

نه من ، که مولوی از این شکوه شورانگیز

به گاتــهای اوستا به هاتهــــا ، یسنا

مراببر به همـــان شعله های شاعرخیز

کجاســـت موبدآتش نشین معبدکفر  

که شهر پر شده ازچهره های دین آمیز

شریف رضا مجد